Het vertrek van Wouter Bos uit de landelijke politiek.
Uittredend politicus Wouter Bos oogst lof voor de keuze die hij maakt voor zijn gezin. Hij ontvangt ook veel complimenten voor zijn politieke werk.
Met name van de collega’s uit PvdA kring.
In zijn afscheidsrede meldt hij dat hij 12 jaar lang keihard heeft gewerkt en dit offer vol overtuiging heeft gebracht. Ik heb een beetje moeite met al die eerlijkheid. Wouter Bos heeft een neus voor de omstandigheden en had al lang in de gaten dat zijn politieke toekomst nooit echt groot zou zijn. Dat was zelfs al bekend na het zien van het dramatische verloop van de verkiezingscampagne van de PvdA in 2006.
Bos werd toen al door vriend en vijand afgeschreven. Hijzelf was zo
aangeslagen dat hij zich met stroop een coalitie met CU en CDA heeft
laten aansmeren. De PvdA heeft alleen maar ‘toe moeten geven’ en is
vervolgens nog verder van haar ideologische koers afgedreven. Een
carrièremannetje. Dat is Bos. Een winkelier. Een opportunist die door
is gegaan met het schuiven en draaien naar het midden van de politiek.
Waarom? Uit een bepaalde zucht naar pragmatisme? Als Wouter Bos zei
dat de PvdA weer moest terugkeren naar haar grondbeginselen, werd dat
vooral ingegeven door strategisch inzicht. Niet vanuit oprechte
inspiratie. En nu wordt naar buiten gebracht dat de keuze voor zijn
gezin zo dapper en emancipatoir is.
Hij stond er gewoon beroerd voor in de peilingen. Mensen zijn klaar met
Wouter Bos. Er was geen reden om het kabinet te laten vallen. Als hij
echt moedig was geweest had hij de boel opgeblazen rondom het Irak
dossier van de commissie Davids. Dat was naar Balkenende toe terecht
geweest. Overigens was mij ook bekend dat Wouter Bos in de periode die
hij in de tweede kamer doorbracht een 4 daagse werk week had met
ouderschapsverlof, dus om nu te zeggen dat hij het zo zwaar heeft gehad
lijkt me overdreven. Beeldvorming. Daar gaat het om. Wouter Bos achter
een lege kinderwagen op de Nieuwendammerdijk voor de pers. De PvdA is
toe aan een nieuwe leider.
Het waren voor mij klaterende woorden die Cohen bij zijn aantreden als
kandidaat lijsttrekker sprak. Ik dacht nog, als ie dat waar kan maken
is dat mooi! Maar ik ben er niet helemaal gerust op. Onder Job Cohen
is Amsterdam veranderd in een peperdure bouwput en zijn bijna alle
belangrijke musea al jaren dicht. Dan kun je de boel wel bij elkaar
houden, maar je hebt geen visie op Amsterdam als hoofdstad van
Nederland en belangrijke plek voor cultuur in Europa en de wereld.
En het gemak waarmee Cohen en alle wethouders zomer 2008 allemaal
tegelijk op vakantie gingen zodat het bestuur werd overgedaan aan de
VVD gemeentefractie ging mij ook wel een beetje te makkelijk. We zullen
het zien. Cohen geeft volgens mij in ieder geval meer zicht op de
mogelijkheden van een linkse coalitie..!
|